Witteveen: Het jongste dorp van Drenthe schrijft geschiedenis

Het is iets waar veel dorpen op het platteland mee te maken hebben. Of krijgen. In het ene dorp speelt vooral vergrijzing, bij het andere krimp, bij een derde ontgroening. In veel gevallen is het een combinatie.  Deze demografische ontwikkelingen kun je niet tegenhouden.  Wat wel kan is er zo goed mogelijk mee omgaan, erop anticiperen, zodat de gevolgen enigszins binnen de perken blijven. We praten hierover met Liesbeth Langen en Roos Glastra van dorpsbelangen Witteveen, de winnaar van de landelijke dorpsvernieuwingsprijs 2017

Roos:  “we stuwen, we trekken, we duwen, enthousiasmeren. Voornamelijk gericht op samenwerken” .
Gelegen nabij Orvelte kreeg dit jongste dorp (1926) van de provincie Drenthe met 575 inwoners, te maken met vergrijzing en ontgroening.  Een van de eerste problemen die zich aandiende was de terugloop van het leerlingenaantal op de dorpsschool.

Liesbeth: “We hebben met elkaar in het dorp gezegd: wat willen we met het dorp”.
Het voortbestaan van de school was in gevaar en sowieso vonden ouders een school met 1 klas, van groep 1 t/m 8 verre van ideaal. Uiteindelijk is gekozen voor de meest toekomst bestendige oplossing:  samen gaan met de school uit buurtschap de Broekstreek. Zo werd gezamenlijk een plattelandsschool behouden en hiermee kon worden voorkomen dat de leerlingen over scholen uit verschillende dorpen zouden worden verdeeld.  De kinderen uit Witteveen gaan nu allemaal naar deze school. Omgekeerd gaan jonge kinderen naar de peuterspeelzaal en kinderopvang in Witteveen, die gevestigd is in de voormalige school. Dit vanuit de filosofie dat als je kinderen van jongs af aan met elkaar laat leren, ze ook met elkaar blijven spelen en sporten.

Liesbeth: “dit soort dingen altijd met het hele dorp bespreken”.
Hiermee was het schoolgebouw nog niet voldoende ingevuld.  Het moest een multifunctioneel centrum worden, en dat is in beheer van een stichtingsbestuur uiteindelijk gelukt. Naast de peuterspeelzaal is er een biljartruimte, er is een kapsalon gevestigd en een fysiotherapeut houdt er praktijk.  Samen met de fysio en Salto, de lokale gymnastiekvereniging, is het gelukt een fitnessruimte in te richten, jongeren hebben een ruimte als jeugdsoos. Dit alles kon alleen slagen  met de bereidwillige houding van de gemeente Midden-Drenthe.  Zij neemt het groot onderhoud voor haar rekening, de rest doet het dorp zelf.

Het oorspronkelijke dorpshuis dat tegen de voormalige school aan ligt, wordt nu gebruikt als dorpshuiskamer.  Hier komen bijvoorbeeld elke woensdagochtend komen hier zo’n twintig 60-plussers bij elkaar voor een kop koffie, verse soep (bij toerbeurt bereid door een dorpsbewoner) en tosti’s. Ook hier is het sociale aspect belangrijk.  Als een vaste bezoeker er een keer niet is, wordt dat opgemerkt en afgesproken dat er even iemand langs gaat om te kijken of alles in orde is. Er ontstaan nieuwe netwerken die goud waard zijn voor de inwoners van het dorp.


Roos: “langs de deuren gaan en vertellen dat er een bijeenkomst is en uitspreken dat je hoopt dat ze komen om mee te denken”.
Naar elkaar omzien, elkaar waar mogelijk helpen is een belangrijk element in het dorpsgebeuren. Om dit nog verder te stimuleren is het project Naoberkracht opgezet. Twee dames uit het dorp gaan bij iedereen langs om te informeren wat het dorp kan betekenen en wat de dorpsgenoten voor het dorp kunnen betekenen. Veel mensen hebben aangegeven zich best te willen inzetten voor een ander. De een kan dit, de ander dat. Zo hebben mensen bijvoorbeeld aangegeven dat ze best een keer willen rijden als iemand naar de dokter of het ziekenhuis moet.  En is er vraag naar kinderoppas waar (oudere) dorpsbewoners graag op reageren.  Zo zijn er tal van individuele initiatieven en werkgroepen en iedereen doet wat hij/zij leuk vindt en waar hij/zij goed in is. In het kader van de vertrouwelijkheid blijft Noaberkracht beperkt tot 2 supervrijwilligers; die gaan bij alle mensen langs om te praten over wat mensen nodig hebben en wat ze te bieden hebben; daar komen vaak dingen naar voren waar mensen niet mee te koop lopen maar wel vertellen tegen de twee vrijwilligers van Noaberkracht. “Wat bij die vrouwen terecht komt blijft bij die vrouwen en ondertussen worden er matches gemaakt.” Resultaat is een kaartenbak op het gebied van ieders talenten.

Liesbeth:  “En natuurlijk heb je altijd mensen die de kat uit de boom kijken maar we (red: de kerngroep) zijn er ons altijd wel heel erg bewust van dat er draagvlak en betrokkenheid moet zijn”.
Er gebeurt nog veel meer. Zo heeft de voetbalvereniging zich hard gemaakt voor een kunstgras voetbalveld inclusief een pand met kleedruimte en zonnepanelen op het dak.  Dankzij de ontwikkelde starterswoningen zijn er jonge gezinnen in het dorp bijgekomen.

Roos: “Al onze activiteiten werken als een vliegwiel, van het een komt het ander. Het staat hier nooit stil “.
Dit en meer maakte dat Witteveen is uitgeroepen tot winnaar van de landelijke Dorpsvernieuwingsprijs 2017. Deze prijs is een initiatief van de Landelijke Vereniging voor Kleine Kernen. Er is een geldbedrag van 2500,= euro mee gemoeid en het dorp mag meedoen met de Europese Dorpsvernieuwingsprijs 2018.

Uit in het juryrapport: Een actief dorp waar heel veel mensen bij betrokken zijn; waar de trots voelbaar is; de energie vanaf spat; het saamhorigheidsgevoel groot is.
En: Witteveen is een sterk netwerk waar jullie iedereen bij betrekken en waarbij je op vernieuwende wijze samenwerkt met naburige dorpen, gemeente, provincie en professionals rond welzijn , zorg, wonen.

Een prachtige, hartverwarmende illustratie van de gemeenschapszin in Witteveen is de man die zijn auto aan het dorp geeft. “Ik word waarschijnlijk afgekeurd, en dan kan ik hem wel verkopen, maar zo heeft iedereen er wat aan”.

Eén gedachte over “Witteveen: Het jongste dorp van Drenthe schrijft geschiedenis

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *